« γία το ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, στίν ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ πί τς γς, πό ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ» (Αγιος Νεκτἀριος),
ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΧΙ Η ΦΥΣΙΣ, ΑΛΛΑ Η ΥΠΟΣΤΑΣΙΣ ΕΙΚΟΝΙΖΕΤΑΙ, (Θεόδωρος Στουδίτης) 

«παντ?ς ε?κονιζομ?νου ο?χ? ? φ?σις, ?λλ? ? ?π?στασις ε?κον?ζεται» (Θεοδ?-
ρου ?γουμ?νου το? Στουδ?του, ?ντιρρητικ?ς, P.G. 99, 405A).

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
                                ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ






 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΤΗΡΙΑΖΕΙ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

 

ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥ 1995

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥΣ, ΤΡΙΑΔΟΜΑΧΟΥΣ, ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΟΥΣ, ΘΕΟΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥ 2002

 

«Προσέχετε δέ ἀπό τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρός ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσί λύκοι ἅρπαγες»

(Ματθ. Ζ´ 15).

Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τοῦ ΘΕΟΥ πάντοτε πολεμεῖται ὑπό τοῦ Διαβόλου καί τῶν ὀργάνων αὐτοῦ, ἀλλά πάντοτε ἀποβαίνει ΝΙΚΗΤΡΙΑ εἰς τούς πολέμους, διότι ΘΕΟΣ, ἡ ΚΕΦΑΛΗ της, τήν ἐνισχύει μέ ΘΕΪΚΗΝ Δύναμιν καί Χάριν, ἀναδεικνύων ἄνδρας Θεοφόρους, «τά πάγχρυσα Στόματα τοῦ Θεοῦ Λόγου», Διδασκάλους τῶν Ὀρθῶν Δογμάτων, οἱ ὁποῖοι κατοχυρώνουν τά Πνευματικά σύνορα τῆς Ἐκκλησίας Του.

Τοιοῦτος Ἐκκλησιαστικός Θεοφόρος ἀνήρ ἀνεδείχθη ὑπό τοῦ ΘΕΟΥ τόν 19ον καί 20όν αἰῶνα ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ ὁποῖος μέ τήν ζωήν του καί τά συγγράμματά του ἐνισχύει τά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί συντρίβει τούς Αἱρετικούς ὅλων τῶν αἰώνων, ἀλλά καί τούς συγχρόνους Νεοεικονομάχους καί Ἐκκλησιομάχους.

 

Η ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΣ ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΝΕΟΕΙΚΟΝΟΜΑΧΩΝ

 

Οἱ Αἱρετικοί Νεοεικονομάχοι διδάσκουν: Ὅτι ἡ εἰκών τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι Αἱρετική καί Εἴδωλον καί ἡ προσκύνησίς της Εἰδωλολατρεία· Ὅτι αἱ Κλασσικαί εἰκόναι εἶναι κακέκτυπα τοῦ Διαβόλου·

Ὅτι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἐκ τοῦ Τάφου εἶναι ὑποθετικόν γεγονός καί ὅτι ἡ ἀπεικόνισις αὐτῆς εἶναι Αἱρετική, Λατινική καί Ἀντιευαγγελική·

Ὅτι αἱ Θεοφάνειαι εἰς τάς Προφητικάς Ὁράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν εἰκονίζονται·

Ὅτι ὁ Θεός Πατήρ καί τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν ἁγιογραφοῦνται.

 

Εἰς ἔλεγχον αὐτῶν ἀναφέρομεν τά κάτωθι:

   Πρῶτον: Ἅγιος Νεκτάριος ἔκτισε Μονήν καί Ναόν ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἔθεσεν εἰς πολλά μέρη εἰκόνας Αὐτῆς, τοῦ Πατρός ὡςΠαλαιοῦ  τῶν  Ἡμερῶν, τοῦ Υἱοῦ  ὡς ἐσαρκώθη καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς ἐφάνη ἐν εἴδει Πε- ριστερᾶς. Αὕτη εὑρίσκεται εἰς τό τέμπλον, ὡς καί ἐντοιχισμένη  εἰς  τό  ὑπέρθυρον  τῆς  κεντρικῆς εἰσόδου  τοῦ Ναοῦ, ἀλλά  καί εἰς  τόν Νάρθηκα, ὅπου ἡ Ἁγία  Τριάς  εἰκονίζεται  μετά τῆς Ὑπερα- γίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων.

Δεύτερον:  Ὁ Ἅγιος  ἐδέχετο  τήν εἰκονογρά- φησιν τῶν Προφητικῶν Ὁράσεων καί τῶν Θεο- φανειῶν, ὅπως τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Τρίτον: Ὁ Ἅγιος ἐδέχετο ὡς Ὀρθοδόξους τάς μή  Βυζαντινάς  εἰκόνας  χωρίς διάκρισιν,  ἀφοῦ εἰς τόν Ναόν καί εἰς τήν Μονήν  του ὑπάρχουν καί  Βυζαντιναί καί  Κλασσικαί  Εἰκόναι.
Τέταρτον:
Ἅγιος εἰς τό Κάϊρον ὅπου ἦτο ὡς Ἀρχιμανδρίτης καί Ἐπίσκοπος ἐνήργησε νά ἁγιο- γραφηθῇ Ναός τοῦ Ἁγίου Νικολάου μέ μή Βυ- ζαντινάς Εἰκόνας.
Πέμπτον:
Ὁ Ἅγιος δέν ἤγειρε ποτέ θέμα κα- τά τῆς Εἰκόνος  τῆς ἐκ Τάφου  Σωματικῆς  Ἀνα- στάσεως  τοῦ Χριστοῦ,  ἀφοῦ τόσον  ὁ Ἱερός Να- ός ὅσον καί ἡ Μονή του κοσμοῦνται ὑπ᾽ αὐτῆς.
Ἕκτον: Ὁ Ἅγιος εἶχεν εἰκόνας τῆς Πεντηκο- στῆς μέ τήν  Παναγίαν  καί  τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ χωρίς Μαῖας  καί  λουτρόν.

Ἕβδομον: γιος ες τό βιβλίον του «Μελέτη περί τῶν Ἁγίων Εἰκόνων», εἰς τό ὁποῖον ἀναλύει τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν θέσιν τῆς Ἁγίας Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περί τιμῆς καί προσκυνήσεως τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, οὐδαμοῦ κάνει λόγον περί ΜΗ ἁγιογραφήσεως τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῶν Θεοφανειῶν, περί ΜΗ προσκυνήσεως τῆς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἐκ τοῦ Τάφου τῶν ἄλλων τάς ὁποίας οἱ Νεοεικονομάχοι καταστρέφουν ὡς Αἱρετικάς, περί Διακρίσεως μεταξύ Βυζαντινῶν καί μή Βυζαντινῶν Εἰκόνων ὡς Ὀρθοδόξων καί μή Ὀρθοδόξων. Ἁπεδέχθη ὅλας τάς τεχνοτροπίας καί Εἰκόνας ὅπως Ἁγία Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδος καί Μέγας Φώτιος, συμφώνως πρός τήν ἀπ᾽ αἰώνων Παράδοσιν καί πρακτικήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 

ΑΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ, ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΩΝ, ΤΡΙΑΔΟΜΑΧΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΜΑΧΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

 

Οἱ σύγχρονοι Αἱρετικοί Ἐκκλησιομάχοι, Χριστομάχοι καί Τριαδομάχοι Οἰκουμενισταί διδάσκουν:

Ὅτι Χριστός ΔΕΝ εἶναι Ἄναρχος καί Προαιώνιος καί ὅτι ὅποιος πιστεύει εἰς τήν προαιωνιότητα τοῦ Χριστοῦ εἶναι Αἱρετικός Οἰκουμενιστής·

Ὅτι ἡ Ἐκκλησία ΔΕΝ ἔχει Θεϊκήν Κεφαλήν·

Ὅτι Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά ἡ ἀνθρωπίνη φύσις τοῦ Χριστοῦ·

Ὅτι Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί ΟΧΙ ἡ Ἁγία Τριάς, ὡς νά ἦτο ἕν τέταρ τον, ἐξωαγιοτριαδικόν πρόσωπον ὁ Χριστός·

Ὅτι τήν Ἐκκλησίαν τήν οἰκοδόμησεν ὁ Χριστός καί ΟΧΙ ἡ Ἁγία Τριάς, ὡς νά μήν ἦτο Εἷς τῆς Ἁγίας Τριάδος ὁ Χριστός·

Ὅτι ὁ Χριστός ΔΕΝ θά ἀφήσῃ τήν Ἐκκλησίαν του νά πέσῃ εἰς τά χέρια τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὡς νά μήν ὑπῆρχε ΤΑΥΤΟΥΡΓΙΑ Χριστοῦ μετά Πατρός καί Ἁγίου Πνεύματος·

Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ΔΕΝ ὑπῆρχε πρό τῆς Πεντηκοστῆς καί ὅτι ὅσοι πιστεύουν ὅτι ὑπῆρχε εἶναι ἐκ τοῦ Διαβόλου· Ὅτι τό Πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου ἀλλοιώθηκε κατά τήν Σάρκωσιν, ὡς νά ἦτο Ἀλλοιωτή ἡ Ἁγία Τριάς·

Ὅτι οἱ Ἄγγελοι ΔΕΝ ἀνήκουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ·

Ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος ΔΕΝ ὑπῆρξε ποτέ Κεφαλή καμμιᾶς Ἐκκλησίας·

Ὅτι εἶναι Αἵρεσις νά βάζῃ κανείς τόν Χριστόν εἰς τήν θέσιν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου, ὡς νά ἦτο ΑΛΛΟΣ ὁ Χριστός καί ΑΛΛΟΣ ὁ Θεός Λόγος καί ΥἹός τοῦ Θεοῦ·

Ὅτι τό Πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ εἶναι διπλοῦν καί διαφοροποιημένον ἀπό τό Πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου·

Ὅτι Χριστός μόνον ὡς Σχέδιον εἰς τήν Βουλήν τοῦ Θεοῦ εἶναι Προαιώνιος· καί ἄλλα παρεμφερῆ Αἱρετικά, ἀηδῆ καί φρενοβλαβῆ.

 

Εἰς ἔλεγχον καί ἀνατροπήν αὐτῶν ἀναφέρομεν κατωτέρω Θεοπνεύστους θέσεις τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου:

 

«Ἡ Ἁγία τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ἐστίν ἡ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ἐπί τῆς γῆς, ἡ ἀπό ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ» (Μελέται Δύο: Α´ Περί Ἐκκλησίας, ἐκδόσεις Νεκτάριος Παναγόπουλος, σελ. 18- 23).

 

« Ἐκκλησία ἐστίν Ἀΐδιος ἐν τῷ κόσμῳ Ἀποκάλυψις. Ἐν αὐτῇ ΘΕΟΣ πολυειδῶς καί πολυτρόπως ἀποκαλύπτεται καί τήν ἑαυτοῦ παρουσίαν διά τῶν Θείων Ἐνεργειῶν Αὐτοῦ ἐπιβεβαιοῖ»

(Μελέται Δύο: Α´ Περί Ἐκκλησίας, σελ. 23).

 

«Ἡ Ἐκκλησία ἐστί σύν τῷ Ἀδάμ πεπλασμένη»

(Μελέται Δύο, σελ. 18).

 

« Ἰησοῦς Χριστός ὡς ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ἐν ΕΔΕΜ, ἦν τό Κέντρον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατριαρχῶν»

 (Μελέται Δύο, σελ. 18).

 

«ΒΑΣΙΛΕΙΑ δ᾽ Αὐτοῦ ἐπί γῆς ἐστίν ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αὐτοῦ»

 (Μελέται Δύο, σελ. 17).

 

«Ἐν τῇ γενικωτέρᾳ Χριστιανικῇ σημασίᾳ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ εἶναι κοινωνία πάντων τῶν λο γικῶν καί ἐλευθέρων ὄντων, τῶν πιστευόντων εἰς τόν Σωτῆρα, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν  Ἀγγέλων. . . «Τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» (Ἐφεσ. Α΄ 10, 20-23), τό περιλαμβάνον καί τούς εἰς Χριστόν πιστεύσαντας πρό τῆς ἐλεύσεως Αὐτοῦ, τούς ἀποτελέσαντας τήν Ἐκκλησίαν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης»

(Μελέται Δύο, σελ. 12).

 

«ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἐστίν ὁρατή ἐπί γῆς ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ λαβοῦσα μέν τήν ἀρχήν ἐν τῷ Παραδείσῳ, διά δέ τοῦ Ἀβραάμ καί τῶν Πατριαρχῶν μέχρι Μωϋσέως . . . . Ἡ Ἐκκλησία ἐστί σύν τῷ Ἀδάμ πεπλασμένη» (Ποιμαντική, ἐκδόσεις Νεκτάριος Παναγόπουλος, σελ. 21).

 

«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ὡς ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, οὐδέν ἔχει κοινόν πρός τά ἔργα τῆς βασιλείας τοῦ κόσμου, Βασιλεία ἐμή, εἶπεν αὐτῆς Ἱδρυτής, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»

 (Ποιμαντική, σελ. 25).

 

«Ἐνιαχοῦ δέ ἔννοια τῆς Ἰσραηλιτικῆς Ἐκκλησίας καταντᾶ σχεδόν ταυτόσημος τῇ ἐννοίᾳ τῆς ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ Ἐκκλησίας, διότι χαρακτηρίζεται οὐχί ὡς ἁπλῆ κοινωνία παρά Θεοῦ ἐκλελεγμένη, ἀλλ᾽ ὡς ΒΑΣΙΛΕΙΑ τοῦ ΘΕΟΥ. . . . Ἐκκλησία ὡς ΘΕΙΟΝ καθίδρυμα ἔστιν ἔμψυχος ὀργανισμός ὅστις λειτουργεῖ ἐν τόπῳ καί χρόνῳ κατά ἀνθρωπίνους τύπους καί νόμους καί σχέσεις, ἀλλά διά τῆς ἐν αὐτῇ ΘΕΙΑΣ Δυνάμεως μένει εἰςτόν αἰῶνα καί ἐπεκτείνεται εἰς πάντα τῆς γῆς τά πέρατα»

 (Ποιμαντική, σελ. 24).

 

«Ἐν τῇ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ τό ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΑΓΙΑΖΕΙ καί συγκροτεῖ τούς πιστούς καί ἐν αὐτῇ κατορθοῦται ΕΝΟΤΗΣ τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ ΘΕΟΥ καί τελειοῦται ἀρχική ἁρμονία»

(Ποιμαντική, σελ. 25).

 

«Πάντα τά ὑπέρ νοῦν καί ἔννοιαν γινόμενα ἐν τῇ ἀπό ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ κόσμου ΕΚΚΛΗΣΙᾼ καί κατά τήν ἔνσαρκον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Οἰκονομίαν εἰσί ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΘΕΟΥ . . . τά μυστικόν χαρακτῆρα φέροντα καί ΘΕΙΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ μαρτυροῦντα»

 (Ποιμαντική, σελ. 48-49).

 

«Σκοπός τῆς Ἐκκλησίας ἐστίν Σωτηρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων καί ἵδρυσις ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ τοῦ ΘΕΟΥ ἐπί τῆς γῆς, ἤτοι ἐπικοινωνίας Θεοῦ πρός ἀνθρώπους καί ἀποκατάστασις τῆς ἀγάπης, εἰρήνης καί ἐλευθερίας, ἐν νά ΒΑΣΙΛΕΥῌ ἐπιφανής ΘΕΟΣ, καί καθιστᾶ ἄπαυστον τήν κοινωνίαν τοῦ ἀνθρώπου προς τόν ΘΕΟΝ» (Ὀρθόδοξος Ἱερά Κατήχησις, κεφ. Γ´, ΣΤ´ 1).

 

«Πόσας περιόδους ἀριθμεῖ ἡ Ἐκκλησία; . . .

α) τήν ἀπό Ἀδάμ μέχρι Μωϋσέως,

β) τήν ἀπό Μωϋσέως μέχρι τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτῆρος. . .

γ) τήν ἀπό Σωτῆρος Χριστοῦ μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος»

(Ὀρθόδοξος Ἱερά Κατήχησις, σελ. 25).

 

«Ἡ Ἐκκλησία κατά τάς τρεῖς αὐτάς περιόδουςΧριστόν»

(Ὀρθόδοξος Ἱερά Κατήχησις, σελ. 29).

 

«Αἱ Ἐκκλησίαι αὗται, τε ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί γῆς, εἰσίν ΜΙΑ Ἀδιαίρετος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. . . . Ταύτης τῆς Ἐκκλησίας ΚΕΦΑΛΗ ἐστίν Χριστός, ὅστις συγκροτεῖ εἰς Ἕν Σῶμα τήν τε ἐν Οὐρανῷ καί τήν ἐπί γῆς Ἐκκλησίαν»

(Περί τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ, σελ. 15-16).

 

« Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὡς Ἀρχηγός . . . δέν δύναται παρά να εἶναι ΘΕΟΣ διότι μόνον ΘΕΟΣ διαμένει εἰς τόν αἰῶνα καί δύναται νά ἱδρύσῃ Ἐκκλησίαν Αἰωνίαν,περιλαμβάνουσαν τούς ἀπἈρχῆς πιστούς μέχρι τῶν ἑσχάτων»

(Χριστολογία, σελ. 244- 252).

 

«Ἐκκλησία τοιαῦτα ἔχουσα ΘΕΙΑ Μυστήρια, δι᾽ ὧν πολυειδῶς καί πολυτρόπως μυστικῶς ΘΕΙΑ ἐνεργεῖ Χάρις καί μεταδίδωσι τά Οὐράνια Αὐτῆς χαρίσματα τοῖς ἐν Αὐτῇ γεννηθεῖσιν, ἐστί ΘΕΙΟΝ ἀληθῶς ἵδρυμα καί καταγγέλει καί βοᾶ καί μαρτυρεῖ διαὐτῶν τήν ΘΕΙΑΝ αὐτῆς καταγωγήν καί διατρανοῖ τόν ΘΕΙΟΝ Χαρακτῆρα το ἱδρυτοῦ Αὐτῆς. Ἀληθῶς ἱδρυτής τῆς τοιαύτης Ἐκκλησίας ἐστί ΘΕΟΣ Ἀληθινός ἐλθών εἰς τόν κόσμον, ἵνα σώσῃ τόν κόσμον

Αὐτός ἀληθῶς ἐστί τό Α καί τό Ω, Ἀρχή καί τό τέλος. Πάντα διΑὐτοῦ ἐγένετο καί χωρίς Αὐτοῦ ἐγένετο οὐδέ ἕν. Αὐτός ἐν τῷ Παραδείσῳτόν Ἀδάμ διέπλασεν»

 (Χριστολογία, σελ. 252).

 

«Περί τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ὅτι ἐν αὐτῇ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ἐπί τῆς γῆς, ὅτι αὕτη ἐστίν ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ προδιατυπωθεῖσα καί προωρισμένη νά διαμείνῃ εἰς τόν αἰῶνα πρός σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους»

 (Χριστολογία, σελ. 244).

 

Ἐπιλήψει ἡμᾶς χρόνος καί χῶρος καταχωροῦντας ὅλας τάς ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟΥΣ καί Ὁρθοδόξους θέσεις τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου περί τῆς ἀπό καταβολῆς κόσμου ὑπάρξεως τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τοῦ ΘΕΟΥ, περί τῆς ΜΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί γῆς ὡς ΕΝΙΑΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ τοῦ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ, περί τοῦ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟΥ καί ΑΝΑΡΧΟΥ καί ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ Χριστοῦ τοῦ ΘΕΟΥ ἡμῶν, περί τοῦ ὅτι Χριστός εἶναι ΩΝ καί ΠΡΟΩΝ καί ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΘΕΟΣ καί ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ τῶν Ἀπάντων, ὅτι εἶναι τό Α καί τό Ω, ΔΙΟΥ τά πάντα ἐγένετο.

 

Ἅγιε Νεκτάριε, γονυκλινῶς σεὐχαριστοῦμε καί ἀσπαζόμεθα διά τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν Πανοπλίαν τήν ὁποίαν μᾶς ἐδώρησες καί ἐκληροδότησες κατά τῶν Ἀντιχρίστων συγχρόνων Αἱρετικῶν, τῶν Νεοεικονομάχων, Ἐκκλησιομάχων, Χριστομάχων, Τριαδομάχων, Οἰκουμενιστῶν, Παπικῶν, Προτεσταντῶν καί πάσης φύσεως Αἱρετικῶν.