Η ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΣΤΙΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, Η ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΚΟΣΜΟΥ, (Αγιος Νεκταριος)

 

 

Ο ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ

 Ἐπειδή κινητή ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πάσχα ἐφέτος, τό 2010, συμπίπτει μέ τό κατώτατον χρονικόν ὅριον τοῦ Πασχαλίου Κύκλου, μέ τήν πλέον πρώϊμον ἡμερομηνίαν τοῦ ἑορτασμοῦ της, ἤτοι τήν 22αν Μαρτίου, ἐπειδή τό Πάσχα εἶναι μεγαλυτέρα Ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ ΘΕΟΥ, «εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία Πίστις ὑμῶν» (Α/ Κορ. ΙΕ/ 17), καί ἐπειδή ἑορτασμός τοῦ Πάσχα ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν, ἰδιαιτέρως δέ ἀπό τό 1582 μ.Χ. καί ἐντεῦθεν, στόχος τῶν ἐπιβούλων ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως διασαλευθῇ ἐκ τῆς Κανονικῆς τάξεώς του, πρός ἱκανοποίησιν τοῦ Ἑβραιο-Σιωνιστικῆς ἐμπνεύσεως Ἀντιχρίστου καί Ἀθέου Οἰκουμενισμοῦ, μέλη τοῦ ὁποίου εἶναι οἱ Παπικοί, οἱ Προτεστάνται, οἱ Δυτικόπληκτοι Νεοημερολογῖται καί λοιποί, εἶναι χρήσιμον νά ἀναφερθοῦν οἱ λόγοι τῆς διακυμάνσεώς του ἀπό 22 Μαρτίου ἕως 25 Ἀπριλίου, καθώς καί οἱ ὅροι οἱ ὁποῖοι προσδιορίζουν τήν κατ᾽ ἔτος διαφορετικήν ἡμερομηνίαν του.Τό ὅλον θέμα ὁδηγεῖ εἰς μίαν ἱστορικήν ἀναδρομήν ὁποία καταγράφει τό γεγονός ὅτι κατά τούς πρώτους Ἀποστολικούς καί μεταποστολικούς αἰῶνας, ἑορτασμός τοῦ Πάσχα δέν ἐτελεῖτο ὁμοιοχρόνως εἰς ἅπαντα τόν Χριστιανικόν κόσμον. Τοῦτο συνέβαινε διότι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, διωκομένη σκληρῶς ὑπό τῶν Ἑβραίων Σταυρωτῶν ἀρχικῶς καί ὑπό τῶν παρ᾽ Ἑβραίους ὑποδαυλιζομένων Εἰδωλολατρῶν καί Αἱρετικῶν εἰς τήν συνέχειαν, δέν ἦτο δυνατόν νά συνέλθῃ ἐν Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ διά νά ἀποφασίσῃ καί ρυθμίσῃ τοιαύτης φύσεως Ἑορταστικά, Λατρευτικά, Ποιμαντικά, Δογματικά καί Διοικητικά θέ ματα. Τοῦτο κατέστη δυνατόν μόνον μετά τό ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, ἐπί Μεγάλου Κωνσταντίνου τό 313 μ.Χ..

Τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων ἀπετέλεσε Σταθμόν εἰς τήν Ἱστορίαν καί διαχρονικήν Πηγήν Διεθνοῦς Δικαίου περί Ἀνεξιθρησκείας, διότι εἰσήγαγε διά Νόμου τήν Θρησκευτικήν Ἐλευθερίαν εἰς τά λαούς. Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία εἰσῆλθεν εἰς νέον στάδιον. Ἀπό «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ» καί «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ» διῆλθεν εἰς τόν χρυσοῦν αἰῶνα της, κατέστη «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΤΕΡΩΝ» καί ἐπελήφθη συστηματικῶς, ἐλευθέρως καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὅλων τῶν σοβαρῶν ζητημάτων τά ὁποῖα προέκυπτον εἰς τήν ἐν στρατείᾳ ζωήν της.

Ὅταν συνῆλθεν Α/ Οἰκουμενική Σύνοδος τό 325 μ.Χ. ἐξ ἀφορμῆς τῆς Αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, ὁποῖος ἐκήρυττε κτιστόν καί μή προαιώνιον τό Πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ, (ὅπως οἱ προσφάτως ἀπολακτίσαντες τῆς Ἐκκλησίας Γρηγοριανοί, οἱ ἀκολουθήσαντες τήν Ἑβραιόφρονα ἀπάτην τῶν ἐκ Πατρῶν υἱῶν τοῦ Σατανᾶ, Λάμπρου Κτενᾶ καί Παναγιώτη Ἀλεξοπούλου), τότε Αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος ἐζήτησε ἀπό τούς Πατέρας τῆς Συνόδου νά διευθετήσουν καί τό ζήτημα τῆς Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, διότι ἕως τότε δέν ἑωρτάζετο ὁμοιοχρόνως, ὁμοιοτρόπως καί ὁμοιομόρφως ἀπό τάς κατά τόπους Ἐκκλησίας. Δι᾽ ἄλλας Ἐκκλησίας τό Πάσχα ἦτο κινητή ἑορτή καί δι᾽ ἄλλας ἀκίνητος. Ἄλλαι τό ἑώρταζον τήν ἰδίαν ἡμέραν μέ τό Πάσχα τῶν Ἑβραίων, τό δέ Πάσχα τῶν Ἑβραίων καί κινητόν ἦτο καί οἱανδήποτε ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος ἐτελεῖτο καί πολλάκις ἐκ λανθασμένων ὑπολογισμῶν των πρό τῆς Ἰσημερίας ἐτελεῖτο μέ ἀποτέλεσμα νά ἑορτάζεται δίς τό αὐτό ἔτος. Ἄλλαι πάλιν Ἐκκλησίαι τό ἑώρταζον σταθερῶς κατά τήν 13ην, ἄλλαι τήν 14ην, ἄλλαι τήν 15ην, ἄλλαι τήν 16ην Νισάν Μαρτίου καί ἄλλαι κατά τήν 25ην Μαρτίου, οἱανδήποτε ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος καί ἐάν ἐτύγχανεν. Ἄλλαι πάλιν ἑώρταζον κάθε ἑβδομάδα τήν μέν Παρασκευήν τό Πάθος τῆς Σταυρώσεως τήν δέ Κυριακήν τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συν διασκεψάμενοι, ἐθέσπισαν ΚΑΝΟΝΙΟΝ ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ. Συμφώνως πρός αὐτό, ὁ προσδιορισμός τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα βασίζεται εἰς δύο συγκεκριμένους ὅρους ἐκ τῶν ὁποίων πηγάζουν κατά συνεπαγωγήν καί ἄλλοι δύο. Ἐν τῷ συνόλῳ, οἱ 4 ὅροι τοῦ Πασχαλίου Κανόνος εἶναι οἱ ἑξῆς:

Α) Νά ἑορτάζεται μετά τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν.Ἐπειδή δέν πρέπει νά κάμνωμεν δύο φοράς Πάσχα εἰς τόν αὐτόν χρόνον, ἀλλά μίαν, «μή δίς τοῦ ἐνιαυτοῦ, ἑνός παθήματος μνείαν ποιεῖσθαι, ἀλλ᾽ ἅπαξ τοῦ ἔτους, τοῦ ἅπαξ ἀποθανόντος», (βλέπε Πηδάλιον, Ἑρμηνεία εἰς τόν Ζ´ Ἀποστ. Κανόνα καί Ἀποστ. Διαταγαί βιβλ. Ε´ κεφ. ΙΖ´) καί ἐπειδή τά ἑορταζόμενα συνετελέσθησαν ὑπό τοῦ Χριστοῦ κατά τό ἔαρ, λαμβάνεται ἡ ἐαρινή ἰσημερία ὡς μέτρον διαιρετικόν τοῦ ὅλου ἐνιαυτοῦ.

Β) Δέν πρέπει νά ἑορτάζεται τήν αὐτήν ἡμέραν μέ τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων ἤ Νομικόν Φάσκα, ἀλλά μετά ἀπό αὐτό.

Διότι πρέπει νά προηγῇται τύπος, ἤτοι σφαγή τοῦ ἀμνοῦ, καί νά ἀκολουθῇ τό τυπούμενον, ἤτοι τοῦ Κυρίου Θάνατος καί Ἀνάστασις.

Γ) Νά ἑορτάζεται μετά τήν πρώτην πανσέληνον μετά τήν ἐαρινήν ἰσημερίαν.

Διότι τό πάσχα τῶν Ἰουδαίων ἑορτάζεται κατά τόν Νόμον τήν 14ην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός τοῦ Σεληνοηλιακοῦ ἔτους, ἤτοι Νισάν. «Ἐν τῷ πρώτῳ μηνὶ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνός, ἀνὰ μέσον τῶν ἑσπερινῶν πάσχα Κυρίῳ. Καὶ ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τούτου ἑορτὴ τῶν ἀζύμων τῷ Κυρίῳ» (Λευιτ. ΚΓ/ 5-6). «Καὶ ἐν τῷ μηνὶ τῷ πρώτῳ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς πάσχα Κυρίῳ. Καὶ τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τούτου ἑορτή» (Ἀρ. ΚΗ/ 16-17).

Δ) Νά ἑορτάζεται Κυριακήν καί μάλιστα τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν ἐαρινήν Πανσέληνον.

Ἐπειδή ἡ τοῦ Κυρίου Ἀνάστασις συνετελέσθη τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, ἤτοι τήν Πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, τήν Πρώτην μετά τό Σάββατον, διά τοῦτο, αὐτήν τήν ἡμέραν τό Πάσχα ἑορτάζεται καί «Κυριακή», ἤτοι ἡμέρα τοῦ ΚΥΡΙΟΥ, αὐτή ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ καλεῖται (Ἀποκ. Α´ 10), καί ἐκ τοῦ Β´ αἰῶνος σταδιακῶς ἐπεκράτησε νά ὀνομάζεται. Κατά τόν Εὑσέβιον, συνελθοῦσαι Σύνοδοι ἀπεφάσισαν ὅπως ἡ ἐτησία Ἑορτή τοῦ Πάσχα νά τελῆται μόνον ἐν Κυριακῇ καί οὐχί ἐν ἄλλῃ ἡμέρᾳ (ΒΕΠ 19, 343).

Κατά τήν συνοπτικήν διατύπωσιν τῶν 4 ὅρων, τό Πάσχα εἶναι Κινητή Ἑορτή καί ἑορτάζεται τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν πρώτην Πανσέληνον μετά τήν Ἐαρινήν Ἰσημερίαν, ἀλλ᾽ ἐάν τότε συμπέσῃ τό Νομικόν Φάσκα, ἤτοι τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, μετατίθεται διά τήν ἐρχομένην ἀκολούθως Κυριακήν, ἵνα μή τοῖς Ἰουδαίοις συνεορτάσωμεν.Διότι καί κατ᾽ αὐτήν τῶν πραγμάτων τήν ἀλήθειαν, πρῶτον τότε οἱ Ἰουδαῖοι τό ἰδικόν τους πάσχα ἑώρτασαν καί ὕστερον ἡ τοῦ Κυρίου Ἀνάστασις ἐγένετο.

Ἡ ἡμερομηνία τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καθορίζεται ἀπό τόν Ζ Ἀποστολικόν Κανόνα, ἀπό τόν Ὁρισμόν τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἀπό τόν Α Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου τό 341.

Ὁ Ζ´ Ἀποστολικός Κανών διαλαμβάνει νά ἑορτάζεται τό Πάσχα τῶν Χριστιανῶν μετά τήν Ἐαρινήν Ἰσημερίαν καί μετά ἀπό τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων:

 «Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, τήν Ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν

πρό τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας μετά Ἰουδαίων ἐπιτελέσοι, καθαιρείσθω».

 Ὁ Ὅρος τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου δέν διεσώθη αὐτολεξεί, ἀλλά μαρτυρεῖται ἀπό συγχρόνους, ὅπως ἀπό τήν Ἐπιστολήν τοῦ Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου «ἥν ἐγραψεν ταῖς Ἐκκλησίαις μετά τήν ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθεῖσαν Σύνοδον»

(Εὐσεβείου ΒΕΠ. 24, σελ 152-154, Σωκράτους P.G. 67, 89-92, Θεοδωρήτου P.G.82, 933-937), καί ἀπό τήν Ἐπιστολήν τῆς Συνόδου αὐτῆς πρός τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλεξανδρείας «περί ὧν ὥρισεν ἡ Σύνοδος καί ὡς καθῃρέθη Ἄρειος καί οἱ ὁμοφρονοῦντες αὐτῷ» (Σωκράτους P.G. 67, 82 κ.ἑ., Θεοδωρήτου P.G. 82, 923).

ὉΑ Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου τό 341, ἡ ὁποία ἔλαβεν Οἰκουμενικόν κύρος διά τοῦ Β´ Κανόνος τῆς Ἁγίας ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διαλαμβάνει: «Πάντας τους τολμῶντας παραλύειν τόν Ὃρον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαία συγκροτηθείσης, ἐπί παρουσία τῆς εὐσεβείας τοῦ Θεοφιλεστάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, περί τῆς Ἁγίας Ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους και ἀποβλήτους εἶναι τῆς Ἐκκλησίας εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρός τά καλῶς δεδογμένα…. Εἰ δἐ τις…..μετά τον Ὃρον τοῦτον τολμήσειεν….μετά τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τό Πάσχα, τοῦτον ἐπιτελεῖν τό Πάσχα, τοῦτον ἡ Ἁγία Σύνοδος ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς Ἐκκλησίας. . . .»

Ὅθεν διά νά φυλάττωνται καί οἱ 4 αὐτοί ὅροι ἐξ ἴσου εἰς ὅλην τήν οἰκουμένην καί νά μήν χρειάζωνται κάθε ἔτος Σύνοδοι περί αὐτοῦ καί ἀστρονόμων συμβούλια, συνήρμοσαν οἱ θεόσοφοι Πατέρες τό περί τοῦ Πάσχα Κανόνιον, ὥστε νά προβλέπεται διά πᾶν ἔτος ἡ ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ του.

Κατά τό Πασχάλιον Κανόνιον ἡ εὕρεσις τῆς κατ᾽ ἔτος ἡμερομηνίας τοῦ Πάσχα προκύπτει ἀπό μαθηματικούς τύπους, βάσει τῶν ὁποίων προσδιορίζονται οἱ λεγόμενοι κύκλοι ἡλίου καί κύκλοι σελήνης διά τό ἔτος αὐτό. Οἱ μέν κύκλοι ἡλίου κυμαίνονται ἀπό 1-28 οἱ δέ κύκλοι σελήνης ἀπό 1-19.Ὅλοι οἱ πιθανοί συνδιασμοί κύκλων ἡλίου καί κύκλων σελήνης ἐξαντλοῦνται εἰς μίαν περίοδον 28 x 19 = 532 ἐτῶν καί λαμβάνονται εἰς συνάρτησιν μέ τόν ἡμερολογιακόν πίνακα ἀπό 22 Μαρτίου ἕως 25 Ἀπριλίου διά τήν ἐξεύρεσιν καί τόν καθορισμόν τῆς ἡμερομηνίας τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα. Κατά τά ἔτη αὐτά, ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κυμαίνεται εἰς διάστημα 35 ἡμερῶν. Μετά τήν συμπλήρωσιν τῆς περιόδου τῶν 532 ἐτῶν ἐπαναλαμβάνεται ἡ αὐτή σειρά τῶν ἡμερομηνιῶν ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.

Σημειωτέον ὅτι μετά τήν εἰσαγωγήν τοῦ Πανορθοδόξως Καταδικασθέντος καί Ἀναθεματισθέντος Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου τό 1583, 1587, 1593, οἱ Σχίσαντες καί Ἀποσχισθέντες τῆς τοῦ ΘΕΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Νεοημερολογῖται Οἰκουμενισταί ἑορτάζουν τό Πάσχα ἀπό 4 Ἀπριλίου ἕως 8 Μαΐου, διασαλεύοντες οὕτω τήν ἁρμονίαν Πασχαλίου καί Ἡμερολογιακοῦ κύκλου, Κινητῶν καί Ἀκινήτων Ἑορτῶν, καί προκαλοῦντες πλῆθος λειτουργικῶν ἀνωμαλιῶν, π.χ. μείωσιν ἕωςκαί κατάργησιν τῆς Νηστείας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, καί πλῆθος ἄλλων.